Kahramanmaraş’ta, 6 Şubat depremlerinin üçüncü yıl dönümünde vatandaşlar, sevdiklerinin kabirlerini ziyaret etmek için gece karanlığında Kapıçam Şehir Mezarlığı’na akın etti. Acının ilk günkü tazeliğini koruduğu bu gecede, Mesut Hançer de kızı Irmak Leyla’nın mezarı başındaydı, dinmeyen acısını dile getirdi.
6 Şubat depremlerinin üzerinden tam üç yıl geçti. Ancak Kahramanmaraş’taki acı, Kapıçam Şehir Mezarlığı’nda gece karanlığına inat, taptaze bir anı olarak yeniden canlandı. Gün daha ağarmadan, kayıp yakınları sevdiklerinin kabirlerine akın etti. Her biri, kalplerinde dinmeyen bir sızıyla, yitirdikleri canlarla yeniden buluşmanın o tarifsiz hissini yaşamak istiyordu.
Mezarlık, ay yıldızlı bayraklarla donatılmıştı. Ziyaretçiler, kabirleri özenle sulayıp en güzel çiçeklerle süslediler. Toprağa düşen her damla su, her çiçek, bir duaya, bir niyaza eşlik ediyordu. Çevre temizliğini ve bakımını da aksatmayan yaslı yürekler, ardından Kur’an tilavetleriyle ve içten dualarla sevdiklerini yâd etti. Kimi zaman omuz omuza, kimi zaman yaktıkları ateşin etrafında birbirlerine sarılarak teselli bulmaya çalıştılar. Gözyaşları, bu hüzünlü gecenin en saf şahitleriydi. Büyükşehir Belediyesi ekipleri de bu acı dolu buluşmaya sessizce eşlik etti; kurulan ikram standlarıyla bir nebze olsun destek olmaya çalıştılar.
Depremin sembol anlarından birine dönüşen o sarsıcı fotoğraf karesinin sahibi, Mesut Hançer de bu özel gecenin en erken ziyaretçilerindendi. Eşi Gülseren Hançer ile birlikte, Ebrar Sitesi enkazında hayatını kaybeden 16 yaşındaki kızları Irmak Leyla Hançer’in mezarı başındaydı. Üç yıl geçti, ama acıları ilk günkü tazeliğini koruyordu. Baba Hançer, yaşanan bu derin ızdırabın yüreklerinden bir an olsun eksilmediğini dile getirdi.
Kızının cansız bedenine ulaştığı o dehşet anlarını anlatırken sesi titriyordu. “Üç yıl geçti ama sanki dün gibi her şey,” dedi, gözleri uzaklara dalıp giderken. “Bu acı, kelimelere sığacak bir şey değil. Kızımı kaybettim, ailemin bir parçasını kaybettim. Yaşananları tarif etmek imkânsız. Depremden sonra Ankara’ya yerleştik ama 6 Şubat geldiğinde, kızımızın yanına gelmekten başka hiçbir şey düşünemiyoruz.” Mesut Hançer’in her kelimesi, yüreklerde açılan o kapanmaz yaranın bir yansımasıydı.
