İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, depremde yaşamını yitirenleri anmak üzere düzenlenen duygusal bir yürüyüşe katıldı. Kentin sembolü olan saat kulesinin 04.17’yi gösterdiği o anın yıldönümünde, gözyaşları ve umut balonları eşliğinde yapılan anma programında dualar edildi, karanfiller bırakıldı.
Tam üç yıl önce, hayatlarımızı derinden sarsan o tarifsiz anın yıldönümünde, İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, depremde yitirdiğimiz canları anmak üzere dokunaklı bir yürüyüşe katıldı. Kentin kalbinde dimdik duran ve zamanın acımasız akışına inat hala 04.17’yi gösteren o görkemli saat kulesi, bu kez hüzünlü ama onurlu bir anmaya sahne oldu.
Valilik önünde bir araya gelen devlet erkanı ve kıymetli vatandaşlarımız, omuz omuza, ortak bir acının ve umudun izinde ilerledi. Bakan Yerlikaya’ya bu anlam yüklü günde, Vali Osman Varol, AFAD Başkanı Ali Hamza Pehlivan, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakan Yardımcısı Ahmet Aydın ve TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu Başkanı Adil Karaismailoğlu gibi önemli simalar da eşlik etti.
Yürüyüş güzergahı boyunca, depremzedelerin ellerinde taşıdıkları, kaybettikleri sevdiklerinin tebessüm eden fotoğrafları, her adımda yüreklerdeki hasretin ne denli taptaze olduğunu gösterdi. Kimi anne, kimi baba, kimi evlat… Her bir kare, geride kalanların “sessiz çığlığını” taşıyordu. Bazı vatandaşlarımız, bu merasimde duygularına yenik düşerek gözyaşlarını tutamadı. Ardından, onlarca dilek balonu, gökyüzüne doğru süzülerek, adeta yitip giden ruhlara yollanan birer hâtıra fısıltısı gibi yükseldi.
Kentteki tüm minarelerden yankılanan salalar, tam da depremin yaşandığı o trajik an olan 04.17’de, şehrin her köşesine yayıldı. Bu sadece bir dini çağrı değil, aynı zamanda geçmişe duyulan derin saygının, geleceğe dair sarsılmaz umudun ve kolektif acının bir ifadesiydi. Sanki zaman, o anı bir kez daha canlandırmak istercesine durmuştu.
Anma programı kapsamında, hayatını kaybedenler için Kur’an-ı Kerim tilaveti gerçekleştirildi ve semaya açılan ellerde ihlasla dualar edildi. Şehrin âdeta ruhu haline gelen o saat kulesinin eteklerine ise, her biri bir vedayı, bir özlemi simgeleyen kırmızı karanfiller nazikçe bırakıldı. Bu sessiz vedalaşma, şehrin hafızasına bir kez daha derinlemesine kazındı; zira acılar paylaşıldıkça hafifler, anılar ise yaşatıldıkça ebedileşir.
